Aquilonia
Aquilonia leży na wschód od dzikiego Pustkowia Piktów, na zachód od wojowniczej Nemedii, na północ od pełnej rzezimieszków Zingary i na południe od cymmeryjskiej tundry. Ma przyjemny klimat i obfituje w żyzne ziemie rolne, poprzecinane jednymi z największych rzek na świecie. Nie brak w niej zwierzyny łownej, zaś dzikie ostępy i cywilizowane trakty patrolowane są przez aquilońskie wojska. Na pierwszy rzut oka jest to spokojne i bogate królestwo, zbudowane na wyjątkowo przyjemnym skrawku hyboryjskiej ziemi.
Niestety, rzeczywistość przedstawia się inaczej. Choć barbarzyński król Conan z Cymmerii ze wszystkich sił stara zabezpieczyć królestwo przed zagrożeniami z zewnątrz i wewnętrznymi niesnaskami, Aquilonia nie jest wolna od niepokojów. Stała się areną intryg i polityki prowadzonej za pomocą ostrzy sztyletów i zabójczych trucizn. Jest ojczyzną wielu ludów, które w jej obrębie wykroiły dla siebie niewidzialne państewka. Bostończycy, Poitańczycy, Gunderczycy i inni roszą sobie prawa do ziem znajdujących się teraz pod władzą króla Conana.
W stołecznym mieście Taranta na tronie zasiada barbarzyński król, przekazując swe prawa i edykty za pośrednictwem utytułowanej i zamożnej szlachty. Stolica jest ogromna i otoczone murami, a jej niebieskie i złote wieże wznoszą się wysoko w niebo. Miasto chronią potężne fortyfikacje oraz elitarne szeregi Czarnego Legionu, stołecznych sił wojskowych. Ludzie ze wszystkich zakątków świata nazywają Tarantię swym domem, a wiele osób pokonuje ogromne dystanse, by dotrzeć do „serca Aquilonii” i zdobyć dla siebie choć część z jego oszałamiającego bogactwa oraz potęgi.
Obszar Aquilonii podzielony jest na niezliczone majątki arystokratów oraz wioski rządzone przez szlacheckich patriarchów. Oni wszyscy winni są lojalność królowi, lecz tylko teoretycznie... Wielu jest lojalnych, lecz równie wielu – a według niektórych nawet większość – czuje odrazę na myśl, że włada nimi król z Cymmerii. Tacy składają hołd wyłącznie koronie oraz herbowi, a po cichu złorzeczą monarsze. To właśnie w ich próżnych sercach rodzą się aquilońskie niepokoje. Być może gdyby nie wieczne niesnaski i walki pomiędzy szlachtą, Aquilonia byłaby na tyle silna, by bez trudu opierać się zagrożeniom z zewnątrz.
Choć aquilońska polityka pełna jest waśni i bratobójczych walk, to nie jest jedynym problemem tej górzystej krainy. Nawet pomimo wzmocnionych patroli i licznych strażników, wciąż grożą podróżnym liczne niebezpieczeństwa. Kraj jest bezustannie nękany przez nemedyjskich najemników, dzikich Piktów oraz tajemnicze sługi pradawnych, mrocznych potęg. Ci bezlitośni przeciwnicy dążą do zburzenia resztek panującego w królestwie pokoju. Nie jest bezpiecznie oddalać się od pilnowanych obszarów, a wielu szlachciców utrzymuje własne najemne siły, by bronić swych majątków. Sytuację pogarszają jeszcze wilki, wielkie koty i większe drapieżniki. Łowcy muszą bezustannie zapobiegać ich napadom na małe rodziny i samotnych podróżnych. Jakby dwunożne szkodniki nie wystarczyły…
Pomimo wszystkich tych niebezpieczeństw, Aquilonia pozostaje klejnotem Hyborii. Jest krainą szlachetnych i dumnych ludzi, lecz pod trawiastymi wzgórzami i zaoranymi żyznymi polami kotłuje się nadciągającą burza. Pewnego dnia jedwabna kurtyna zostanie zerwana, a Aquilonia pęknie pod naporem wewnętrznych spisków. I stanie się to wcześniej niż król Conan podejrzewa...
Aquilonia leży na wschód od dzikiego Pustkowia Piktów, na zachód od wojowniczej Nemedii, na północ od pełnej rzezimieszków Zingary i na południe od cymmeryjskiej tundry. Ma przyjemny klimat i obfituje w żyzne ziemie rolne, poprzecinane jednymi z największych rzek na świecie. Nie brak w niej zwierzyny łownej, zaś dzikie ostępy i cywilizowane trakty patrolowane są przez aquilońskie wojska. Na pierwszy rzut oka jest to spokojne i bogate królestwo, zbudowane na wyjątkowo przyjemnym skrawku hyboryjskiej ziemi.
Niestety, rzeczywistość przedstawia się inaczej. Choć barbarzyński król Conan z Cymmerii ze wszystkich sił stara zabezpieczyć królestwo przed zagrożeniami z zewnątrz i wewnętrznymi niesnaskami, Aquilonia nie jest wolna od niepokojów. Stała się areną intryg i polityki prowadzonej za pomocą ostrzy sztyletów i zabójczych trucizn. Jest ojczyzną wielu ludów, które w jej obrębie wykroiły dla siebie niewidzialne państewka. Bostończycy, Poitańczycy, Gunderczycy i inni roszą sobie prawa do ziem znajdujących się teraz pod władzą króla Conana.
W stołecznym mieście Taranta na tronie zasiada barbarzyński król, przekazując swe prawa i edykty za pośrednictwem utytułowanej i zamożnej szlachty. Stolica jest ogromna i otoczone murami, a jej niebieskie i złote wieże wznoszą się wysoko w niebo. Miasto chronią potężne fortyfikacje oraz elitarne szeregi Czarnego Legionu, stołecznych sił wojskowych. Ludzie ze wszystkich zakątków świata nazywają Tarantię swym domem, a wiele osób pokonuje ogromne dystanse, by dotrzeć do „serca Aquilonii” i zdobyć dla siebie choć część z jego oszałamiającego bogactwa oraz potęgi.
Obszar Aquilonii podzielony jest na niezliczone majątki arystokratów oraz wioski rządzone przez szlacheckich patriarchów. Oni wszyscy winni są lojalność królowi, lecz tylko teoretycznie... Wielu jest lojalnych, lecz równie wielu – a według niektórych nawet większość – czuje odrazę na myśl, że włada nimi król z Cymmerii. Tacy składają hołd wyłącznie koronie oraz herbowi, a po cichu złorzeczą monarsze. To właśnie w ich próżnych sercach rodzą się aquilońskie niepokoje. Być może gdyby nie wieczne niesnaski i walki pomiędzy szlachtą, Aquilonia byłaby na tyle silna, by bez trudu opierać się zagrożeniom z zewnątrz.
Choć aquilońska polityka pełna jest waśni i bratobójczych walk, to nie jest jedynym problemem tej górzystej krainy. Nawet pomimo wzmocnionych patroli i licznych strażników, wciąż grożą podróżnym liczne niebezpieczeństwa. Kraj jest bezustannie nękany przez nemedyjskich najemników, dzikich Piktów oraz tajemnicze sługi pradawnych, mrocznych potęg. Ci bezlitośni przeciwnicy dążą do zburzenia resztek panującego w królestwie pokoju. Nie jest bezpiecznie oddalać się od pilnowanych obszarów, a wielu szlachciców utrzymuje własne najemne siły, by bronić swych majątków. Sytuację pogarszają jeszcze wilki, wielkie koty i większe drapieżniki. Łowcy muszą bezustannie zapobiegać ich napadom na małe rodziny i samotnych podróżnych. Jakby dwunożne szkodniki nie wystarczyły…
Pomimo wszystkich tych niebezpieczeństw, Aquilonia pozostaje klejnotem Hyborii. Jest krainą szlachetnych i dumnych ludzi, lecz pod trawiastymi wzgórzami i zaoranymi żyznymi polami kotłuje się nadciągającą burza. Pewnego dnia jedwabna kurtyna zostanie zerwana, a Aquilonia pęknie pod naporem wewnętrznych spisków. I stanie się to wcześniej niż król Conan podejrzewa...
